"Nietrudno zauważyć, że zasady porozumienia z 6 czerwca 1873 r. były dość mgliste. 23 października, po przyjeździe do Austrii, układ podpisał również cesarz niemiecki. Porozumienie to otrzymało nieścisłą nazwę przymierza trzech cesarzy. W rzeczywistości nie był to układ o przymierzu, lecz raczej pakt konsultatywny. Dyplomacja rosyjska zawarła ten układ, ponieważ gwarantował on w pewnej mierze bezpieczeństwo zachodniej granicy cesarstwa. Było to szczególnie ważne ze względu na wrogą polityką Anglii w krajach Wschodu. Gorczakow jednak bynajmniej nie zamierzał ulegać Bismarckowi i zapłacić mu żądanej ceny w zamian za trwałą współpracą. Przyszłe wydarzenia pokazały, że Rosja występując przeciwko dalszemu osłabieniu Francji nie pozwalała na umocnienie niemieckiej hegemonii w Europie zachodniej. W jednej sprawie wszyscy trzej uczestnicy porozumienia byli jednomyślni: traktowali je jako wyraz solidarności monarchii w stosunku do ruchu rewolucyjnego. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972